Καλντερίμι

Εξουσιαστικές παρορμήσεις ανασφάλειας

Δελεαστικές εξάρσεις  αυτοΐασης

Δυναμικές αποτυπώσεις αδυναμίας

Αναλήθειεςπροβεβλημμένης εικόνας

Αλήθειες κεκαλυμμένης καρικατούρας

Πάλη του είμαι και του είναι

Πάλη του εγώ μου και του "εγώ" σας

Ενδοσκόπηση του παλαιού ανθρώπου

Ανάδυση του Αναστημένου ατελούς ανθρώπου

Χρήση του λάθους ως βήμα γνώσης

Ψηλάφηση των ήλων της ζωής ως άγγελμα

Βίωση του τάφου της εγωπάθειας

Επιβεβαίωση του κενοταφίου της Αναστάσεως

Απόθεση των σουδαρίων του πάθους

Ανάληψη της σύνολης πτωτικότητας

Ανοικοδόμηση της ψυχοσωματικής οντότητας

ο κανένας σε πάλη με τον Ένα

ο ανύπαρκτος στην αναζήτηση του Υπαρκτού

ο έμψυχος πηλός σε Ζωογόνο πορεία αιωνιότητας

Μνήσθητι μου Κύριε...

Από onisimos @ Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012 7:36 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ανάσταση , στίχοι , ποίημα , προβληματισμός , ποίηση , Ζωή , Απόψεις , προβληματισμοί , Άνθρωπος , Σκέψεις

Κοίταξα στα μάτια του και είδα την ελπίδα, διέκρινα τα όνειρα που ρίζωσαν εκεί και περιμένουν να αναδυθούν στο διάβα της ζωής του. Η φλόγα από τα μάτια του είναι χαρακτηριστική της προσμονής και της απόφασης που φώλιασε στα σωθικά του. Αδιαπραγμάτευτη στάση ζωής να χαράξει ονειροδιαδρομή και να αφήνει τα βήματα του να πορεύονται σήμερα στο μέλλον.

Κοίταξα στα μάτια του και τον διέκρινα καθαρά. Ήταν ο εαυτός μου αυτός ο άγνωστος που παλεύω να τον γνωρίσω και να τον αναδείξω...

Από onisimos @ Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012 10:21 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: προβληματισμός , Απόψεις , προβληματισμοί , Άνθρωπος , Σκέψεις

Κάποτε έγραψα μια λέξη σ' ένα τοίχο, μα τα χρόνια πέρασαν το σπίτι γκρεμίστηκε για να γίνει μια πολυκατοικία που θα έκλεινε τα όνειρα πολλών οικογενειών. Έτσι χάθηκε κι η λέξη που άφησα σαν αποτύπωμα της πρώτη μου νιότης και τώρα ψάχνω μήπως και βρω κάπου τα μπάζα για να την ξανασυνθέσω σαν ένα πάζλ με μεγάλα κομμάτια...

        Όμως ποιος ψάχνει στις χωματερές να βρει μια λέξη που έχασε; Καλύτερα να ξεσκονίσει την καρδιά και να θυμηθεί εκείνη την αγάπη που σκονίστηκε από την καθημερινότητα του εφησυχασμού... Κάπου εκεί είναι ξεχασμένη κάτω από χιλιάδες άλλες λέξεις που επικράτησαν, όπως δουλειά, υποχρεώσεις, ευθύνες και πολλές άλλες. Κάτω από αυτές είναι σίγουρα κρυμμένη και η λέξη του τοίχου που γκρεμίστηκε... ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ...

Από onisimos @ Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012 2:24 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: προβληματισμός , καρδιά , Απόψεις , προβληματισμοί , Σκέψεις

Όργωνε για άλλα μια χρονιά το χωράφι του χρησιμοποιώντας τα δυο του βόδια και το παλιό αλέτρι κόντρα στην εξέλιξη γιατί έτσι ένοιωθε ότι ήτανε κοντά στη φύση, παρέα με τα βόδια του που τους μιλούσε και τα κανάκευε σαν να είναι άνθρωποι και αυτά λες και τον ακούγανε του κάνανε τη δουλειά όσο καλύτερα μπορούσαν. Δεν ήθελε λέει τρακτέρ και να τελειώνει πιο νωρίς γιατί θα "σκότωνε" τις ώρες του αργολογώντας στο καφενείο του χωριού. Ενώ εδώ μέσα στη φύση νοιώθει ότι αφήνεται και φεύγει από το μάταιο και κινείται στο ουσιαστικό. Κάνει τον κόπο του δοξολογία και χαίρεται με τα μικρά καθημερινά όπως την ανατολή του ήλιου και το γάργαρο νερό από την πηγή που τον ξεδιψά κάθε φορά που ξαποσταίνει. 

Εκείκεί που όργωνε του φάνηκε κάτι παράξενο σαν να ξεπήδησε μέσα από το χώμα. Σταμάτησε τα βόδια του τα έβαλε να πιούνε νερό και να ξαποστάσουν και γύρισε να δει τι είναι αυτό το παράξενο αντικείμενο. Το πήρε στα χέρια του με ευλάβεια. Ήταν ένα μικρό αγαλματάκι όχι μεγαλύτερο από την παλάμη του. Φαινόταν παλιό αλλά σε άριστη κατάσταση, ποιος ξέρει πόσα χρόνια φυλασσόταν στην αγκαλιά της γης, και ο καλλιτέχνης που το δημιούργησε πρέπει να είχε μεγάλο ταλέντο...

Ξαφνικά πανικοβλήθηκε στη σκέψη μήπως είναι ένα αρχαίο αγαλματάκι και θα έπρεπε να το παραδώσει άμεσα σε κάποιο μουσείο. Από την άλλη ένοιωθε πολύ τυχερός που το ανακάλυψε και με δέος κρατούσε στα χέρια του ένα κομματάκι της ιστορίας του... Το τύλιξε μέσα σε ένα παλιό ύφασμα το έκρυψε μέσα στην τσέπη του και έφυγε πρόωρα από το χωράφι. Πήγε στο σπίτι, έκανε ένα μπάνιο, ενημέρωσε τη γυναίκα του και έφυγε γρήγορα για την πόλη.

Συνάντησε το γιο της ξαδέλφης του που είναι ιστορικός. Του είπε με μια πρώτη εκτίμηση ότι όντως είναι αρχαίο αγαλματίδιο και ότι θα έπρεπε να αποταθεί στο αρχαιολογικό μουσείο για να το παραδώσει. Άμεσα κατευθύνθηκε προς το μουσείο για να προλάβει να το παραδώσει. Η υπεύθυνη το είδε στα γρήγορα και με τη γνωστή σοφία του ανθρώπου που τα ξέρει όλα τον παρακίνησε να φύγει και να το δώσει στη γυναίκα του να στολίσει κανένα έπιπλο. Αναρωτήθηκε μήπως δεν είναι αρχαίο και δεν έχει σημαντική αξία αλλά η απάντηση που πήρε ήταν ότι για ένα τόσο μικρό αγαλματάκι δεν υπήρχε λόγος να ξεκινήσει όλη η γραφειοκρατία που απαιτείται και έτσι καλύτερο για όλους θα ήταν να το πάρει μαζί του και να μη μιλήσει σε κανένα...

Όταν έβγαινε από το μουσείο ένοιωσε ντροπή για την "υπεύθυνη" συμπεριφορά των αρμοδίων και αποφάσισε να πάρει το νόμο στα χέρια του. Πήγε στην κοντινότερη τράπεζα άνοιξε μία θυρίδα και το άφησε εκεί για να είναι σίγουρος ότι θα φυλάσσεται τουλάχιστον χωρίς να φοβάται μην του το κλέψουν. Στο συμβολαιογραφικό γραφείο όπου κατευθύνθηκε μετά άφησε μία διαθήκη όπου έγραφε ότι σε περίπτωση θανάτου του επιστρέφει στην πατρίδα το αγαλματίδιο που εκείνη αρνήθηκε να πάρει... Ίσως έτσι να το αποδεχτεί, σκέφτηκε αν και θα επιθυμούσε χίλιες φορές να έμενε για μερικούς αιώνες ακόμη, κρυμμένο στο απαλό χώμα που το ξέθαψε. Ίσως εκεί στη λήθη να μην ανάγκαζε κανένα να του λιθοβολήσει την ιστορία που κουβαλάει... 

Από onisimos @ Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012 3:01 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: διήγημα , πατρίδα , Αγάπη , προβληματισμός , Ζωή , Απόψεις , Ελλάδα , προβληματισμοί , κοινωνία , Σκέψεις , ιστορία

Από onisimos @ Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011 5:49 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: έθνος , πατρίδα , Ελλάδα , κοινωνία , ιστορία

Φθινοπωρινό κρύο ευχάριστος επισκέπτης

κρύες νύχτες με ζεστές αναμνήσεις

κίτρινο φόντο ατίθασων φύλλων

χρυσά όνειρα που ξεθώριασαν

ξεπεσμένες αλλοτινές σκέψεις

ταξιδιάρικες παιδικές αναμνήσεις

σε ένα φόντο που κιτρίνισε

μα πάντα εντείνει την παρουσία του

σε μια νοερή αναπαλαίωση

σε μια ζωντανή ανάμνηση 

σε ένα παιχνίδι της μνήμης

παρελθόν και μέλλον σε σύμπνοια

ανεξακρίβωτη χρονική αίσθηση

ζωή σε παρελθόν ή πορεία προς το μέλλον;

ζωή στο παρόν με κίτρινο φόντο

δυναμική παρουσία στο μέλλον...

Από onisimos @ Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011 11:50 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: στίχοι , ποίημα , προβληματισμός , ποίηση , Ζωή , προβληματισμοί , Σκέψεις

Είναι πρωί ακόμη μα πάντα με γεμίζει η βόλτα στο καλντερίμι της γειτονιάς μου με την πρωινή δροσιά να αφήνεται σαν χάδι από το Θεό στο πρόσωπο μου. Κάθε πρωινή περπατησιά αφήνει στην καρδιά μου τις γεύσεις από την ανταλλαγή της καλημέρας και από το χαιρετισμό των ανθρωπίνων ψυχών άφωνο ή εύλαλο ακόμη και με παραπανίσια λόγια. Αφήνει τούτο το πρωινό περπάτημα τις μυρωδιές από τα λουλούδια, το γιασεμί και το βασιλικό, την ευχαριστία της άψυχης γης που αναδύει τη δικιά της ευλογία... Ακούω τους πρωινούς ήχους από τα δοξολογιτικά κελαϊδίσματα των πουλιών και παίζω κρυφτό με τις πρώτες ροδοκόκκινες ακτίνες του ήλιου που αρχίζουν να μεταμορφώνονται σε χρυσές παιχνιδιάρικες μπούκλες αθώου κοριτσιού που προσπαθεί να δείξει πως μεγάλωσε..

Συναισθηματική πορεία, αλλά πάντα τα πρωινά με γεμίζουν συναισθήματα, με γεμίζουν δοξολογία, μου ανοίγουν άλλες πόρτες στην οπτική της καθημερινότητας... Πιότερο γεμίζει η ψυχή με τούτη την άηχη μελωδία της φύσης και εύκολα τα δάκρυα χαράς, άλλο μεγάλο δώρο του Θεού, να χύνονται ποτάμι ευχαριστίας για όλο ετούτο το κόσμημα που μου χάρισε να απολαμβάνω.

Τούτες τις ώρες περπατώ μαζί με τους ανθρώπους που συναντώ και το χαμόγελο σαν κλειδί ανοίγει τις βαριές πόρτες της καστροπολιτείας που οικοδομούμε τρέχοντας να προλάβουμε την καθημερινότητα. Είναι πάλι άλλες φορές που στο καλντερίμι αυτό έχω παρέα ανθρώπους που δε γνώρισα ή ανθρώπους που αντάμωσα μα η απόσταση κάνει πιο εύκολη την σωματική απουσία τους και άλλες φορές το νιώθω πως περπατώ και με ανθρώπους που ο Θεός διάλεξε να περάσουν πριν από εμένα το γεφυράκι στην άλλη όχθη της ζωής. Με όλους αυτούς κάνω κουβέντα άλαλη μα τόσο ηχηρή μέσα από της ψυχής τα χείλη που φοβάμαι μη διαταράξω τη γαλήνη της πρωινής ησυχίας. Εγώ περπατώ μα μαζί τους κάθομαι σε ένα μπαλκόνι ασπρισμένο και περιτρυγιρισμένο με αρώματα από τα λουλούδια με ένα καφέ στο χέρι να αγναντεύουμε το παιχνίδισμα του ήλιου στα νερά του Αιγαίου και εμείς να σκαλίζουμε της ψυχής τα βάθη, να καταθέτουμε της αγάπης τραπεζομάντηλο για να γευτούμε την ερωτική συνύπαρξη σε ένα τραπέζι δοξολογίας για το άμετρο έλεος Του και τις ευλογίες που μας χαρίζει...  

Από onisimos @ Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011 10:44 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αγάπη , προβληματισμός , καρδιά , Ζωή , Απόψεις , ερωτας , προβληματισμοί , Άνθρωπος , κοινωνία , Σκέψεις

Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό σαν να έψαχνα μια απάντηση από μακριά... Η θάλασσα άφηνε τον φλοίσβο της σα χάδι στα αυτιά μου και εγώ έκανα το ταξίδι εκεί στα αστέρια κι έψαχνα κάτω από τη λάμψη να βρω τη χρυσόσκονη που πασπαλίζει τη ζωή και την κάνει παραμύθι με γλυκό τέλος. Συναισθηματισμοί μπορεί να πεις αλλά σίγουρα υπάρχει αυτό το παραμύθι που πάντα βιώνεται μέσα από τα όνειρα, τις προσδοκίες και τη ζωή σου που οριοθετείς έξω από τα προβλήματα και τις καθημερινές δυσκολίες. Ζωή σταθερής πορείας, ταξίδι με πυξίδα εσωτερική ανεξάρτητο από την καθημερινότητα μέσα στην καθημερινότητα... 

Ένα ταξίδι στον κόσμο της ψυχής που αν μάθεις να βλέπεις έναστρους ουρανούς τότε η χαρά στα μάτια σου είναι καθημερινή και έξω από τις περιστάσεις. Η χαρά είναι αποτέλεσμα της πορείας και η πορεία δεν αλλάζει από τα εφήμερα... Τα όνειρα πολλές φορές μπορεί να φαίνονται θολά αλλά πάντα μετά την έκλειψη ηλίου ο ήλιος ξαναπροβάλλει λαμπερός στο γαλάζιο ουρανό...

Από onisimos @ Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011 10:13 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: προβληματισμός , Απόψεις , προβληματισμοί , Σκέψεις

Από onisimos @ Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011 1:14 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: καλέντης , ύπνος των αγαλμάτων , βιβλιοπαρουσίαση , μυθιστόρημα , βιβλίο , αγάλματα , Ζωή , Άνθρωπος , κοινωνία

Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά και αντίκρισα το βουνό που αιώνες στέκει εκεί φρουρός της περηφάνιας μας να είναι μαχαιρωμένο στην μεγάλη του περήφανη παλάμη και να μας δείχνει την κόκκινη ντροπή της σημαίας του εχθρού που βάφτηκε από το αίμα των ηρώων τούτου του τόπου, της εσχατιάς του Ελληνισμού. Ο βωβός του θρήνος, η εύλαλη σιωπή του σαν τσιρίδα μιας βιασμένης συνείδησης, μιας αλλοτριωμένης πατρίδας, ενός καραβιού που ξεκίνησε για άλλα λιμάνια και τώρα έρημο χτυπιέται από τα κύματα μεσοπέλαγα. Η άλλοτε δυναμική απαίτηση για ένωση του νησιού με την Ελλάδα, μετατράπηκε σε ανεξαρτησία με συνδιακυβέρνηση με τους Τούρκους, οδήγησε στην Τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου του 1974 και την κατοχή του 37% της Κυπριακής γης. Ο εξωτερικός εχθρός είναι εντός των τοιχών αλλά δυστυχώς χάθηκε το σθένος και η Ρωμιοσύνη των Ελλήνων κάπου στα παραλιακά καλοκαιρινά κλαμπάκια, στην οικονομική αγωνία και στην αλλοίωση των αξιών που αιώνες κουβαλούσε αυτός ο τόπος. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι-μαγιά που φυλάνε Θερμοπύλες. Ευτυχώς πάντα κάποιοι τριακόσιοι θα μπαίνουν τροχοπέδη στα σχέδια άλωσης της συνείδησης μας. Ευτυχώς ακόμη πιστεύουμε ότι με τη χάρη του Θεού θα δούμε μια μέρα την γαλανόλευκη να κυματίζει περήφανα στη ματωμένη παλάμη του Πενταδάχτυλου και επιτέλους η Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα δε θα είναι κατόπιν αιτήματος στις κατοχικές "αρχές". Μέχρι τότε συνεχίζουμε να ευχόμαστε, να προσευχόμαστε, να ελπίζουμε και να αποτίνουμε φόρο τιμής σε αυτούς που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της Λευτεριάς περιμένοντας το να ριζώσει, να μεγαλώσει να ανοίξει κλαδιά να ανθίσει και να καρποφορήσει...  

Από onisimos @ Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011 4:43 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: έθνος , πατρίδα , κύπρος , προβληματισμός , Απόψεις , Ελλάδα , προβληματισμοί , Σκέψεις