Καλντερίμι

Από onisimos @ Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011 5:49 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: έθνος , πατρίδα , Ελλάδα , κοινωνία , ιστορία

Φθινοπωρινό κρύο ευχάριστος επισκέπτης

κρύες νύχτες με ζεστές αναμνήσεις

κίτρινο φόντο ατίθασων φύλλων

χρυσά όνειρα που ξεθώριασαν

ξεπεσμένες αλλοτινές σκέψεις

ταξιδιάρικες παιδικές αναμνήσεις

σε ένα φόντο που κιτρίνισε

μα πάντα εντείνει την παρουσία του

σε μια νοερή αναπαλαίωση

σε μια ζωντανή ανάμνηση 

σε ένα παιχνίδι της μνήμης

παρελθόν και μέλλον σε σύμπνοια

ανεξακρίβωτη χρονική αίσθηση

ζωή σε παρελθόν ή πορεία προς το μέλλον;

ζωή στο παρόν με κίτρινο φόντο

δυναμική παρουσία στο μέλλον...

Από onisimos @ Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011 11:50 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: στίχοι , ποίημα , προβληματισμός , ποίηση , ζωή , προβληματισμοί , σκέψεις

Είναι πρωί ακόμη μα πάντα με γεμίζει η βόλτα στο καλντερίμι της γειτονιάς μου με την πρωινή δροσιά να αφήνεται σαν χάδι από το Θεό στο πρόσωπο μου. Κάθε πρωινή περπατησιά αφήνει στην καρδιά μου τις γεύσεις από την ανταλλαγή της καλημέρας και από το χαιρετισμό των ανθρωπίνων ψυχών άφωνο ή εύλαλο ακόμη και με παραπανίσια λόγια. Αφήνει τούτο το πρωινό περπάτημα τις μυρωδιές από τα λουλούδια, το γιασεμί και το βασιλικό, την ευχαριστία της άψυχης γης που αναδύει τη δικιά της ευλογία... Ακούω τους πρωινούς ήχους από τα δοξολογιτικά κελαϊδίσματα των πουλιών και παίζω κρυφτό με τις πρώτες ροδοκόκκινες ακτίνες του ήλιου που αρχίζουν να μεταμορφώνονται σε χρυσές παιχνιδιάρικες μπούκλες αθώου κοριτσιού που προσπαθεί να δείξει πως μεγάλωσε..

Συναισθηματική πορεία, αλλά πάντα τα πρωινά με γεμίζουν συναισθήματα, με γεμίζουν δοξολογία, μου ανοίγουν άλλες πόρτες στην οπτική της καθημερινότητας... Πιότερο γεμίζει η ψυχή με τούτη την άηχη μελωδία της φύσης και εύκολα τα δάκρυα χαράς, άλλο μεγάλο δώρο του Θεού, να χύνονται ποτάμι ευχαριστίας για όλο ετούτο το κόσμημα που μου χάρισε να απολαμβάνω.

Τούτες τις ώρες περπατώ μαζί με τους ανθρώπους που συναντώ και το χαμόγελο σαν κλειδί ανοίγει τις βαριές πόρτες της καστροπολιτείας που οικοδομούμε τρέχοντας να προλάβουμε την καθημερινότητα. Είναι πάλι άλλες φορές που στο καλντερίμι αυτό έχω παρέα ανθρώπους που δε γνώρισα ή ανθρώπους που αντάμωσα μα η απόσταση κάνει πιο εύκολη την σωματική απουσία τους και άλλες φορές το νιώθω πως περπατώ και με ανθρώπους που ο Θεός διάλεξε να περάσουν πριν από εμένα το γεφυράκι στην άλλη όχθη της ζωής. Με όλους αυτούς κάνω κουβέντα άλαλη μα τόσο ηχηρή μέσα από της ψυχής τα χείλη που φοβάμαι μη διαταράξω τη γαλήνη της πρωινής ησυχίας. Εγώ περπατώ μα μαζί τους κάθομαι σε ένα μπαλκόνι ασπρισμένο και περιτρυγιρισμένο με αρώματα από τα λουλούδια με ένα καφέ στο χέρι να αγναντεύουμε το παιχνίδισμα του ήλιου στα νερά του Αιγαίου και εμείς να σκαλίζουμε της ψυχής τα βάθη, να καταθέτουμε της αγάπης τραπεζομάντηλο για να γευτούμε την ερωτική συνύπαρξη σε ένα τραπέζι δοξολογίας για το άμετρο έλεος Του και τις ευλογίες που μας χαρίζει...  

Από onisimos @ Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011 10:44 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αγάπη , προβληματισμός , καρδιά , ζωή , απόψεις , ερωτας , προβληματισμοί , ανθρωπος , κοινωνία , σκέψεις

Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό σαν να έψαχνα μια απάντηση από μακριά... Η θάλασσα άφηνε τον φλοίσβο της σα χάδι στα αυτιά μου και εγώ έκανα το ταξίδι εκεί στα αστέρια κι έψαχνα κάτω από τη λάμψη να βρω τη χρυσόσκονη που πασπαλίζει τη ζωή και την κάνει παραμύθι με γλυκό τέλος. Συναισθηματισμοί μπορεί να πεις αλλά σίγουρα υπάρχει αυτό το παραμύθι που πάντα βιώνεται μέσα από τα όνειρα, τις προσδοκίες και τη ζωή σου που οριοθετείς έξω από τα προβλήματα και τις καθημερινές δυσκολίες. Ζωή σταθερής πορείας, ταξίδι με πυξίδα εσωτερική ανεξάρτητο από την καθημερινότητα μέσα στην καθημερινότητα... 

Ένα ταξίδι στον κόσμο της ψυχής που αν μάθεις να βλέπεις έναστρους ουρανούς τότε η χαρά στα μάτια σου είναι καθημερινή και έξω από τις περιστάσεις. Η χαρά είναι αποτέλεσμα της πορείας και η πορεία δεν αλλάζει από τα εφήμερα... Τα όνειρα πολλές φορές μπορεί να φαίνονται θολά αλλά πάντα μετά την έκλειψη ηλίου ο ήλιος ξαναπροβάλλει λαμπερός στο γαλάζιο ουρανό...

Από onisimos @ Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011 10:13 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: προβληματισμός , απόψεις , προβληματισμοί , σκέψεις

Από onisimos @ Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011 1:14 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: καλέντης , ύπνος των αγαλμάτων , βιβλιοπαρουσίαση , μυθιστόρημα , βιβλίο , αγάλματα , ζωή , ανθρωπος , κοινωνία

Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά και αντίκρισα το βουνό που αιώνες στέκει εκεί φρουρός της περηφάνιας μας να είναι μαχαιρωμένο στην μεγάλη του περήφανη παλάμη και να μας δείχνει την κόκκινη ντροπή της σημαίας του εχθρού που βάφτηκε από το αίμα των ηρώων τούτου του τόπου, της εσχατιάς του Ελληνισμού. Ο βωβός του θρήνος, η εύλαλη σιωπή του σαν τσιρίδα μιας βιασμένης συνείδησης, μιας αλλοτριωμένης πατρίδας, ενός καραβιού που ξεκίνησε για άλλα λιμάνια και τώρα έρημο χτυπιέται από τα κύματα μεσοπέλαγα. Η άλλοτε δυναμική απαίτηση για ένωση του νησιού με την Ελλάδα, μετατράπηκε σε ανεξαρτησία με συνδιακυβέρνηση με τους Τούρκους, οδήγησε στην Τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου του 1974 και την κατοχή του 37% της Κυπριακής γης. Ο εξωτερικός εχθρός είναι εντός των τοιχών αλλά δυστυχώς χάθηκε το σθένος και η Ρωμιοσύνη των Ελλήνων κάπου στα παραλιακά καλοκαιρινά κλαμπάκια, στην οικονομική αγωνία και στην αλλοίωση των αξιών που αιώνες κουβαλούσε αυτός ο τόπος. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι-μαγιά που φυλάνε Θερμοπύλες. Ευτυχώς πάντα κάποιοι τριακόσιοι θα μπαίνουν τροχοπέδη στα σχέδια άλωσης της συνείδησης μας. Ευτυχώς ακόμη πιστεύουμε ότι με τη χάρη του Θεού θα δούμε μια μέρα την γαλανόλευκη να κυματίζει περήφανα στη ματωμένη παλάμη του Πενταδάχτυλου και επιτέλους η Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα δε θα είναι κατόπιν αιτήματος στις κατοχικές "αρχές". Μέχρι τότε συνεχίζουμε να ευχόμαστε, να προσευχόμαστε, να ελπίζουμε και να αποτίνουμε φόρο τιμής σε αυτούς που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της Λευτεριάς περιμένοντας το να ριζώσει, να μεγαλώσει να ανοίξει κλαδιά να ανθίσει και να καρποφορήσει...  

Από onisimos @ Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011 4:43 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: έθνος , πατρίδα , κύπρος , προβληματισμός , απόψεις , Ελλάδα , προβληματισμοί , σκέψεις

Άφηνε παντού αποτυπώματα

σε κάθε του ενέργεια 

σε κάθε του σκέψη

σε κάθε μυστική ή φανερή πράξη

η ψυχή του άφηνε αποτύπωμα

τέτοιο που δε χάνεται

μένει εκεί και τον προδίδει

του προδίδει το είναι του

του ξεγυμνώνει την αλήθεια του

αυτήν που μάχεται να μετουσιώσει

από εγωιστικά ταπεινωμένη ανθρώπινη

σε ταπεινά υπερυψωμένη θεϊκή

Από onisimos @ Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011 9:17 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: στίχοι , ποίημα , προβληματισμός , ποίηση , ζωή , απόψεις , προβληματισμοί , ανθρωπος , σκέψεις

Από την Κυριακή της Τυρινής το απόγευμα στον εσπερινό της συγγνώμης ξεκινά η Μεγάλη Σαρακοστή. Αναρωτηθήκαμε τι είναι η Μεγάλη Σαρακοστή; Είναι μια περίοδος νηστείας; Είναι μια περίοδος προπαρασκευής για το Πάσχα; Είναι μια περίοδος με διαφορετικές ακολουθίες; Είναι μια περίοδος μετανοίας; Τι είναι τελικά για μας η Μεγάλη Σαρακοστή;

                Η Μεγάλη Σαρακοστή μπορεί να είναι όλα αυτά που αναφέρθηκαν και πολύ περισσότερα. Δεν έχει σημασία όμως τι πιστεύουμε εμείς ότι είναι η Μεγάλη Σαρακοστή αλλά τι θα βιώσουμε κατά τη διάρκεια της. Η Μεγάλη Σαρακοστή, αυτός ο τρόπος ζωής, μας δίνει τη δυνατότητα να γευτούμε κατά την προαίρεση μας λίγο ή πολύ από το στάδιο των αρετών. Είναι εύκολο; Είναι σίγουρα εύκολη η απόφαση αν θέλουμε ή όχι. Η συνέχεια, αν βεβαίως θέλουμε, δε θα είναι μοναχική. Θα είναι ζήτηση και δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Αρκεί μόνο να θέλουμε, να επιδιώκουμε να γευτούμε, να κυνηγάμε τις ακολουθίες αυτής της περιόδου, να κοιτάζουμε μέσα μας κάθε φορά, σε κάθε «στάση», κάθε αφορμή που θα δίνεται και δια της Χάριτος θα αρχίσουν οι λέξεις να αποκτούν νόημα, οι Κυριακές βίωμα, το απόδειπνο θα μας είναι αναγκαίο, ο Ακάθιστος Ύμνος θα είναι η γλυκιά παρουσία της Παναγίας και το στήριγμα μας και οι Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες απαραίτητες για να ζήσουμε ...;

                Ο λειτουργικός τρόπος ζωής αλλάζει και μας καλεί να αλλάξουμε κι εμείς από τον τρόπο ζωής μας ενδεχομένως συνήθειες που δε θα μας βοηθήσουν να μετέχουμε περισσότερο στο πνεύμα και στην ουσία της Μ. Σαρακοστής. Άλλωστε νηστεία δεν είναι μόνο η αποφυγή των αγαπημένων φαγητών αλλά γενικώς το «συμμάζεμα» του εαυτού μας. Αυτές τις μικρές συνήθειες, που αν τις αλλάξουμε ή τις περιορίσουμε, ενδεχομένως  μετά το Πάσχα να εντοπίσουμε ότι ζούμε και χωρίς αυτές ή πιθανόν να καταλάβουμε ότι δεν είναι οι προτεραιότητες μας και μπορούμε αν όχι να τις καταργήσουμε να τις μειώσουμε ή να τις μεταποιήσουμε.

                Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια η Μ. Σαρακοστή ήταν η περίοδος προετοιμασίας για τους κατηχούμενους για να βαφτιστούν το Πάσχα. Εμείς, όμως, οι βαπτισμένοι ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ ο Χριστός, να σταυρώθηκε και να αναστήθηκε για εμάς, άρα χρειαζόμαστε «αναβάπτιση».  Η Μ. Σαρακοστή είναι μια πορεία επανατοποθέτησης του εαυτού μας ως μέλους (ουσιαστικού) της εκκλησίας, μια «επιστροφή» μέσω της Λειτουργικής και Μυστηριακής ζωής στην δια της Θείας Χάριτος μετοχή στο θάνατο και την ανάσταση του Θεανθρώπου που λάβαμε όταν βαπτιστήκαμε.

Από onisimos @ Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011 8:48 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μεγάλη σαρακοστή , πάσχα , ανάσταση , ζωή , ανθρωπος , σκέψεις

Καθότανε στη σοφίτα αραχτή στη χνουδωτή μοκέτα και αναζητούσε να βρει μέσα στο παλιό μπαούλο εκείνο το κάτι που θα ξυπνούσε μνήμες νοσταλγικές. Δεν ήξερε τι έψαχνε μα όλο έψαχνε... Γέμισε το πάτωμα με παλιά παιχνίδια της παιδικής ηλικίας με ημερολόγια εφηβικά με μικρά δώρα που κατά καιρούς σε γλυκές στιγμές πήρε από φίλους... Συνέχισε να ψάχνει... Βρήκε φωτογραφίες από εκδρομές και συναντήσεις με τις εκάστοτε παρέες της κι όμως συνέχισε να ψάχνει... Έψαχνε αυτό το κάτι... Σήκωσε τα μάτια και τυφλώθηκε από τα υπέροχα χρώματα του δειλινού από έναν ήλιο που έφευγε βουτώντας στα γαλάζια νερά της θάλασσας... Αυτή όμως έψαχνε κάτι σημαντικό και εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι το σημαντικό ήταν όλα όσα είχε... Όλα μέσα στο μπαούλο ήταν κομμάτια της καρδιάς της... Ο ήλιος έφευγε αφήνοντας άλλο ένα όμορφο δειλινό δικό της να αποτελέσει μέρος του μπαούλου... της καρδιάς... Στιγμές και αναμνήσεις μαζεμένες που συνθέτουν το κάτι που ψάχνουμε και είναι η ζωή μα δεν το διακρίνουμε γιατί ακόμη μας εκπλήσσει... Το φεγγάρι ολόγιομο ξεκινούσε το δικό του ταξίδι για να γεμίσει τούτη τη βραδιά που έλουζε με χαρά την έναστρη διάθεση της...

Από onisimos @ Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011 1:26 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: καρδιά , ζωή , απόψεις , ανθρωπος , σκέψεις

Χαμήλωσε το βλέμμα και προχώρησε στον έρημο δρόμο προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει μέσα του τις σκέψεις που τον στοίχειωναν. Σταμάτησε πάνω από μία λακκούβα γεμάτη νερό από την τελευταία βροχή και κοίταξε μέσα το πρόσωπο του που καθρεφτιζόταν... Μακάρι να μπορούσε να καθρεφτίσει και τη ψυχή του... Το πρόβλημα του είναι ότι το μυαλό τρέχει και πολλές φορές ξεπερνάει και την αχλή της ψυχής του και έτσι αδυνατεί να δει τις χαρακιές που αφήνει η ζωή στο πέρασμα της... Μόνο πονάει, μόνα προβληματίζεται μα δε βρίσκει το γιατί...

Θέλει να προχωρήσει βαθιά μέσα του... Δεν αρκεί όμως αυτό... Δεν ξέρει τον τρόπο... Ή μήπως δε θέλει να τον μάθει; Έχει μάθει να πορεύεται με συνθήκες που μπαλώνουν καταστάσεις και τον προβάλλουν πάντα ως τον πιο καταξιωμένο στον περίγυρο του, με περγαμηνές ηθικής και ψυχική ποιότητας... Δεν είναι εύκολο να βγεις από τον κόσμο του παραμυθιού και να γευτείς την αληθινή ζωή γιατί εκεί δεν έχει πρίγκιπες μα μόνο αμαρτωλούς κι αγίους και αυτός δεν είναι άγιος...

Άγιος... Πόσο θέλει να κλείσει τη ζωή του ως Άγιος... Άλλο όμως είναι το θέλω και άλλο το ποθώ... Μάλλον ακόμη είναι στη ρομαντική εξοικείωση της ιδέας μέσα του... Για να γίνει πόθος πρέπει να αρχίσει να απαιτεί από τον εαυτό του να διώξει την αχλή, να γίνει αμαρτωλός, να αποδεχτεί ότι είναι αμαρτωλός... Δύσκολη πορεία η σταυρική γι αυτό χρειάστηκε Θεός να τη διδάξει... Μα μήπως η Αγάπη στα δύσκολα δε μετριέται; 

Σκέψεις που τον κατακλύζουν και ψάχνει τρόπο διαφυγής... Το δρόμο τον γνωρίζει μα του είναι δύσκολο να τον διαβεί... Γιατί άραγε ο άνθρωπος επιλέγει την αδράνεια ως τρόπο ζωής καθώς ξέρει που είναι η χαρά; Γίνεται ζητιάνος αρνούμενος να διεκδικήσει την ευτυχία... Η συνήθεια σαν σαράκι του τρώει τον ψυχισμό του μα αυτό ακίνητος κοιτάει τον εαυτό του στα λασπόνερα ανήμπορος να καταλάβει αν το είδωλο στο νερό είναι δικό του...

Από onisimos @ Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011 11:30 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αγάπη , προβληματισμός , ζωή , απόψεις , προβληματισμοί , ανθρωπος , σκέψεις